Reblogged from VIDEOVOLT:

De Zen Table is een glazen tafel met ingebouwde zandbak, en een mechanisme dat in het zand tekeningen kan maken. Simon Hallam, de bedenker, legt het idee uit en vertoont schitterende beelden van de tafel, waarin als vanzelf tekeningen ontstaan van een Bugatti en verschillende bekende bedrijfslogo’s. (25:01) http://www.kickstarter.com/projects/fnbrit/zen-table/widget/video.html http://www.youtube.com/watch?v=hoWw5ksj2dg http://www.youtube.com/watch?v=EMvFMUCJxco http://www.youtube.com/watch?v=DsCK5OUGy5U …

Schitterend!

Is het de naderbij snellende winter in crises kleren, of de nieuwslezers en chroniqueurs die elk slecht nieuws tot op de graat uitmelken? Is het de stroom slechte berichten uit alle hoeken van het oude Europa, of een voorbijgaande collectieve depressie? Wat maakt ons zo somber en bezorgd?

1975. Het jaar van mijn eindexamen, dat ik per ongelijk haalde. Het jaar van het zakken voor het toelatingsexamen op de Arnhemse toneelschool. Het jaar van de kunstacademie, van de vrijheid. Studenten tijd. Maar vooral mijn laatste jaar in Nederland: in oktober 1976 vertrok ik voorgoed.

Naar Frankrijk, het avontuur en de liefde. Naar het “romantische elders”. Het “daar waar het gras groener” is. Waar de filosofen met wijd gespreide armen op wie dan ook staan te wachten, op elke straathoek, zelfs in de buitenwijken van Parijs. Waar zoveel te beleven valt dat de dagen te kort zijn. Waar schrijvers, artiesten en acteurs staan te popelen om je op te nemen in hun vriendenkring waar je eigenlijk al bij hoort. Waar in elk café wel iemand in een hoekje of op het terras in een Moleskine carnet met vulpen notities voor het volgende boek, de volgende film, het volgende toneelstuk zit te maken. Waar wijn en Jazz in caves met elkaar stoeien. Waar die 2 boekjes in de boekenkast uit de jaren ’50 over gaan: “Vrouwen van Parijs” – “Nachten van Parijs”. Waar innig en – in zwart-wit – gezoend wordt op banken in parken. Waar de mensen er nog uit zien zoals mijn ouders in die zelfde jaren ’50. Waar de vrouw zich zwierig chique kleedt en abortus pleegt. Waar de vrouw werkt. Punt uit. Waar de leuze “Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap” op elk gemeentehuis prijkt. Waar een Centre Pompidou wordt gebouwd. Waar men uiensoep eet en slakken, oesters en stinkkaas. Waar ik de gebleven reiziger ben.

Ik ben voorgoed vertrokken in 1976.

Naar mijn eigen alternatiefje, met het Franse boter briefje, m’n liefje, m’n liefje ik wilde nog meer….

Nu in 2011 – meer dan 30 jaar later – verandert de grote rivier der dromen steeds meer in een zielig stroompje en kijk ik achterom. Op zoek naar de vervlogen bronnen van intentie en verwondering. De kleur van het verhaal verbleekt als ik mij maar even niet concentreer. Mijn onvoorwaardelijk vertrouwen in de mens wankelt. Deze keer maak ik mij echt zorgen. Niet om het verlies over wat was, maar over dat wat had kunnen komen.

Ik denk dat wij ons met zijn allen vergissen. De armoede die voor onze voordeur op de loer ligt is niet die van het geld gebrek. Maar die andere.

Om dat we vluchtten.

In zaken en werk, of in discipline. In Yin of in Yang of in heroïne. In status en auto en geld verdienen…
Het lijkt er op dat wij met z’n allen te ver zijn gegaan.

1975. Mijn laatste jaar in Nederland, was ook het jaar van de Musical “En nu Naar Bed”, van Annie M.G.Schmidt en Harry Bannink.

Eén liedje uit die musical van 36 jaar geleden, vertolkt door het prachtige duo Jenny Arian en Frans Halsema, dringt zich de laatste maanden onophoudelijk aan mij op :

Vluchten kan niet meer

http://youtu.be/sE2yz-L64ag

Vluchten kan niet meer
‘K zou niet weten hoe
Vluchten kan niet meer
‘K zou niet weten waar naar toe
Hoe ver moet je gaan?
De verre landen zijn oorlogslanden
Veiligheidsraadvergaderingslanden, ontbladeringslanden, toeristenstranden
Hoe ver moet je gaan?
Vluchten kan niet meer
Zelfs de maan staat vol met kruiwagentjes en op Venus zijn instrumenten
En op aarde zingt de laatste vogel in de laatste lente
Vluchten kan niet meer, ‘k zou niet weten waar
Schuilen alleen nog wel, schuilen bij elkaar
Vluchten kan niet meer
Vluchten kan niet meer

Vluchten kan niet meer, heeft geen enkele zin
Vluchten kan niet meer, ‘k zou niet weten waarin
Hoe ver moet je gaan?
In zaken of werk, of in discipline
In Yin of in Yang of in heroïne
In status en auto en geld verdienen
Hoever moet je gaan?
Vluchten kan niet meer
Hier in Holland sterft de laatste vlinder op de allerlaatste bloem
En alle muziek die overblijft is de supersonische boem
Vluchten kan niet meer, ‘k zou niet weten waar
Schuilen kan nog wel, heel dicht bij elkaar
We maken ons eigen alternatiefje met of zonder boterbriefje
M’n liefje, m’n liefje, wat wil je nog meer
Vluchten kan niet meer
Vluchten kan niet meer

Sinterklaas is weer in het (Neder)land.  

Vanuit het verre zuiden (net zo ver als Spanje), keek ik op internet naar de intocht in Dordrecht. Het was een rommelig, langdradig verhaal met een eenzaam rond zwaaiende burgemeester die de zendtijd moedig- vrijwel in zijn eentje, liep vol te improviseren. Daarna kwam eindelijk de (gloed nieuwe) Sint. Volgens mij was dat niet de echte. Hij zat te losjes op zijn Schimmel. Af en toe zelfs licht swingend. Natuurlijk een oude man best van hiphop houden, maar de Sint is zo vreselijk oud dat losjes swingen er meteen verdacht uitziet. Ik weet dat want vroeger wilde hij ook niet met mij op de bank rommelebommelen zoals oom Bram.

Dat was toen ik twee en een half jaar was. Hij kwam voor het eerst bij ons aan huis, met de cadeau Piet. Ik was de oudste en mijn nieuwe broertje nog een piep klein baby’tje.

Ik deed het bijna in mijn broekje van de spanning toen Sinterklaas in het donker uit de auto stapte, zijn mijter op zette en de autostoel voorover klapte. De Cadeau Piet zat achter in. De Chauffeur Piet achter het stuur kon ik niet zien, maar ze kwamen in een licht blauwe Kever, net als mijn tante. Mijn vader vertelde iets over het paard dat zo moe was en moest rusten na al het nachtwerk op de daken. Ik herinner mij nog de opluchting. Wij hadden geen boom voor de deur om de schimmel aan vast te binden. In de gang laten staan kon ook niet. De wortel het droge kapje en de emmer water die we hadden klaar gelegd konden we aan de Piet mee geven. Nou ja behalve de emmer dan.

Voor mijn ouders was het natuurlijk niet de eerste keer dat ze de Sint zagen. Zij hadden de goedheiligman al hun hele leven gekend. Dat kon je aan ze merken. Ze onthaalden hem met eerbiedig enthousiasme. Vooral mijn moeder was nog al vrolijk. Mijn vader meer van ouwe-jongens-onder-mekaar. Toen de eerste spanning voorbij was en ik Sinterklaas een handje gaf, vroeg ik maar gelijk of hij met mij op de bank wilde rommelebommelen, net als met oom Bram.

Ik kreeg een bus met grote houten kralen. De rest herinner ik niet meer. Wel dat Sint moe was. “Ik ben vermoeid en dorstig” zei hij. Waarop mijn vader bier aandroeg, met van mijn moeder een rietje, vanwege de baard.

De Sint is daarna naar het schijnt nogal ziek geweest. Maar dat hoorde ik pas jaren later.

De Sint die in Dort aankwam, leek heel in de verte een beetje op die van onze eerste ontmoeting.

Heel in de verte.

Klik hier om slideshow te bekijken.

Zuid Franse huis, hangt de Sint.

Het hele jaar door. Ook in de zomer als het bloed heet is en wij onze avonden in de tuin door brengen. Het is een krijttekening op zwart plakplastic die ik 6 jaar geleden uit mijn mouw schudde om dat het bijna 5 december was. Daar ik hem niet fixeerde, vervaagt de goedheiligman van jaar tot jaar. De oude man loopt door een nachtelijke sneeuwbui met het grote boek onder de arm.  Er omheen staat in het Frans de essentie van de Nederlandse Sinterklaas legende. Elke Franse gast die bij mij enig moment op de troon verblijft, is daarna op de hoogte van hoe het nou eigenlijk zit met “Saint Nicolas”.

Saint Nicolas en Français

Een post die hier thuis hoort op mijn Nederlands blog.  Iets meer dan een jaar geleden geschreven tussen franstalige schrijfsels, naar aanleiding van de 10:10 milieu dag, en nog altijd actueel .

10:10:10 – Kringloop.

Poes niest. Al een paar dagen.’s Avonds voor de TV zit hij er zieligjes bij. Proest en hapt naar de juiste kriebel als het niezen niet wil lukken. Net een snotterend mensje. “Het zal de niesziekte wel zijn”, zei de dierenarts die we gisteren belden om een afspraak. We konden niet meteen komen. Er was die dag een lange operatie gepland. “Is het een klein mager poesje”? Nou nee, 8 à 9 kg schoon aan de haak. En niezen of niet Rôchat blijft door vreten of zijn leven er van af hangt. Ondanks de verstopte neus.

Wel doet hij zielig en wil alsmaar opschoot of vlak bij ons kruipen. Dat is hij gaan doen vanaf de dag dat wij hem verzorgden na de bezemklap. Als het niet goed met hem gaat, wil hij niet alleen blijven. Het is nogal onhandig want hij is groot en dik. Vier keer probeerde hij vanmorgen op mijn werkblad naast mij te komen liggen.

Mag niet. Weet hij best.

Uiteindelijk ging ik voor de bijl en liet toe dat hij op mijn schoot kroop. Dat was ook niet alles: door de typebewegingen ging mijn arm langs de achterpoten. Net als mensen kan Rôchat niet tegen gekriebel aan zijn voeten. We kregen bijna ruzie en dat is iets wat ik liever voorkom met deze kolos.

Voor het fout ging, was daar eerst het wiebelen met de poot. Daarna kwam de voorpoot er bij. Op de schuldige arm, zo van: “stop hier mee”. Toen sloeg de voorpoot een klauw uit.

Dat was het moment om af te haken, want daarop zou de houtgreep gevolgd zijn met alles wat scherp en sterk is.

De enige manier om de houtgreep zonder al te diepe verwondingen te voorkomen, was het op zetten van een grote boze stem en verder dòòdstil te zitten tot mijnheer vond dat de irritatie voorbij was, de vlijm scherpe messen terug zakten in de hulsjes en de kaak z’n beet verslapte.

Bij de dierenarts was leeuw een lammetje. Er werd vast gesteld dat Rôchat de niesziekte in een lichte vorm onder de leden heeft, maar ook dat hij wel erg zwaar is. Bijn 10 KG! Of hij op dieet kon. Nee dus. Hoewel hij al een paar jaar bij ons is ingetrokken, heeft hij zijn leven als clochard beslist niet opgegeven. Dagelijks struint hij de buurt af om restjes en brokjes bij de buurtbewoners te verorberen. Dat deed hij al voor hij ons adopteerde en de buren 2 straten verder weten niet dat hij nu bij ons woont. Die weten niet eens wie wij zijn!

Na twee prikken in zijn kont en een autoritje in een veel te kleine mand, ligt de vagebond in de gang zijn middagslaap te slapen. We hebben zijn bakjes leeg gegooid. Misschien dat het helpt, maar misschien ook niet. Vanmiddag gaan we op zoek naar brokjes met een vieze smaak.

Op een dag nog niet zo lang geleden, ben ik Gwendoline et Philippa tegen gekomen.

Twee sympathieke jonge vrouwen, voor wie glas een hoofd onderdeel van het leven is geworden. Samen lanceerde zij het atelier VERRE L’ESSENTIEL.. Het werk van deze jonge ”compagnons, Maîtres Verriers”, kun je het best ontdekken in hun atelier- boetiek, te Hyères, op het zuidelijkste vasteland puntje van Frankrijk, in de Var… De collectie in het atelier is een feest om te zien. Kleurrijk als een regenboog en tot stand gekomen door de geweldige (blaas)kracht van deze twee talentvolle meiden. In elk volbracht stuk zijn met élégance schoonheid en beheersing samengebracht. Wat bij elk bezoek weer opvalt, is de opmerkelijke progressie van het werk van de twee vrouwen. Hoewel het atelier nog maar een paar jaar bestaat, zijn de creaties van Gwendoline et Philippa zeer indrukwekkend en te gelijkertijd vol belofte. Of het nu gaat om unieke kunstwerken, luchters, vazen, of de tot in het oneindige gevarieerde bloemen en kerstballen, het vakmanschap is herkenbaar in de details. In het ambachtelijk vak glasblazen dat in Frankrijk vandaag bijna verdwenen is, treden deze meiden in de voetstappen van de grote glasblazers uit de vorige eeuw, naar een toekomst vol kostbaarheden, tot ons aller plezier!

Klik hier om slideshow te bekijken.

Het atelier en de Galerie ”Verre l’Essentiel” zijn geopend op:
Woensdag, Vrijdag en Zaterdag van14:00 tot  18:00.
526, chemin de la Source
ZI Saint Martin
83400 HYERES
+ 33 (0)4 94 36 10 65

Ik moet nog veel vernemen, veel ontdekken van wat was. Veel nog vinden, lezen ook. En het wordt steeds erger, naar mate ik ouder word. Ook dat besef zo ver weg te zijn in plaats en tijd, van vanzelfsprekende dingen. Van oliebol of frikadel. Van vleeskroket uit trekautomaat. Eten uit de muur, bedacht ik zojuist, doet men slechts daar ver in’t noorden. Zoiets bestaat hier niet.

Ik ben ver weg in tijd en plaats en er is zoveel dat langzaam lijkt te verdwijnen. Stukje bij beetje, elke keer te laat of bijna te ver om nog iets op te nemen. Het breisel in m’n brein, was aardig opgezet. Sindsdien vallen er steken, steeds maar weer en daarmee steeds meer gaten. Er zijn zelfs stukken met helemaal niks in wat ik me herinner. Mijn eigen herinneringen hangen tot nu toe redelijk samen, vrij aardig nog voor het grijpen. Maar die van daar voor vallen steeds meer weg, door sterven of vermissen. Nu ik eindelijk zin zou hebben in een goed gesprek met m’n opa, is m’n vader zelfs al dood. We waren samen nog steeds nergens aan begonnen, aan toe gekomen. Nu weet ik niks van hem, of bijna niks van voor ìk er bij kwam kijken. Dat vond hij zeker niet erg. Vertellen deed hij amper. En ik, ik vroeg nog minder. Geen tijd, ver weg. De laatste jaren elkaar nog minder zien.

Nu moet ik zoeken van mezelf. Of eigenlijk ook niet echt. Want als ik straks een keer verscheid, dan is ook dat weer weg.

 Ik moet dus maar wat op gaan schrijven, voor wie dat lezen wil. Wel oppassen dat ik de tijd nog vind om terug te gaan naar ”af”. Want dat is leuker dan geleuter over eigen ”ik”. Ontdekken van oh ja, en die, en “zo is het gekomen”. Een stukje ”fil d’Ariane” voor ’t nageslacht. Interesseert ze vast geen bal. Tot de dag dat ze beseffen dat alles verdwijnt, als de gene die had kunnen vertellen, van Ashes to ashes wordt, of van Dust to dust en alleen af en toe nog in dromen iets vertelt. En dat zijn dan ook nog maar dromen.

Op weg naar verleden moet ik dus nog veel bevinden. Terecht of averecht, met waarheden als een koe. Maar nooit de beelden van zij die weg zijn nu. Beelden van voor ik zelf iets zag.

Dat is toch maar slecht geregeld. Ze hebben het hier over “la mémoire collective”, een soort collectief geheugen, herinneringen van de samenleving. Geen kunst. Iedereen kan vertellen over wat z’n buurman deed, maar als je zelf de pijp uit gaat zijn je herinneringen op, weg. Niemand kan ze dan ooit nog weer ophalen. Op is op, weg is weg en alleen is maar alleen.

Toen mijn Franse schoonvader overleed, was dat voor mij niet zo ingrijpend. De zelfde nacht werd mijn eerste zoon geboren. Zoiets noemen ze hier ”faire de la place”. Het schijnt vaker voor te komen. Ik vind het een eng idee.

Die schoonvader bleef tijdens zijn leven U tegen mij zeggen, ondanks mijn aandringen om er je van te maken. Het mocht niet. Je zeggen tegen een vrouw was veel te intiem. Hij had me niet veel te vertellen wat mij aansprak, want ik kon niet veel begrijpen. Voor mij was Frankrijk toen, na toch al 6 jaar ”verfransing” nog steeds sociaal-cultureel plat. Ik wist alles van Sartre, het existentialisme, had weken door Parijs geslenterd, voelde me veranderen, maar kende niets, herkende niets van vroeger. Er was voor mij geen reliëf in het verleden. Alles bleef gevoelsmatig plat.

Toen zijn vader was overleden vroeg zijn zoon -vader van mijn kinderen- mij voor zijn vertrek naar Parijs om de zaken aldaar te regelen: “Wat neem ik mee naar huis”. Ik antwoordde eenvoudig: “alle oude rommel die niemand anders wil hebben”.

Er was niet veel. Maar wel een album met prachtige ansichtkaarten van voor de oorlog, in schoonschrift beschreven, en wat oude brieven met een stukje stof, opgerold.

Het mooie oude album deed me vermoeden dat hier de stukjes verleden lagen die mijn stille zwijgzame man, nooit aan z’n zoon zou kunnen vertellen. Misschien wist hij er zelfs niets van. Er ontstond een project in mijn hoofd: al die kaarten als puzzelstukjes te ontcijferen, om voor mijn pasgeboren eerste zoon het verleden te reconstrueren.

Het is me nooit gelukt. In die tijd was m’n Frans niet goed genoeg om de krullende letters in ouderwets schoonschrift te kunnen ontcijferen. Een poosje later wilde de schoonfamilie ook wel eens die kaarten zien. Het album ging er heen en kwam nooit meer terug. Op mijn aarzelende vragen kwamen uitwijkende antwoorden. Het contact is verwaterd, ik ben gescheiden.

Vandaag zou ik met m’n schoonvader willen praten. Nu zou ik hem kunnen begrijpen, de taal en het verleden. Er zit tegenwoordig voor mij meer reliëf in Frankrijk’s ”vroeger”.

Ik had z’n leven beter willen kennen, om aan z’n kleinzonen te kunnen vertellen waar hun “vroeger” lag. Ik ken oude foto’s met vreemde mensen. Hij zelf op 13 jarige leeftijd, op weg naar de autofabriek ”Panhar”, later verkocht aan Citroen, waar hij het tot atelierchef  bracht. Draaibankwerker was hij en dat moesten zijn zonen ook worden. Twee zonen leerden het maar gingen snel op andere dingen over. Door grote aversie tegen het beroep van hun vader et de fabriek.

De vader werd een paar jaar voor z’n pensioen met een klein amper koperen handdrukje aan de kant gezet. Dat was rond 1973, op 60 jarige leeftijd na een loopbaan van 47 jaar. Z’n kinderen waren volwassen en z’n vrouw koos voor een andere liefde. Hij woonde alleen en zuinig in een éénkamer flatje op de begane grond. Z’n race fiets stond in de keuken tegen de muur. Aan de muur in de gang hing een foto van zijn oorlogs held, de Generaal Leclerc. De oorlog was de mooiste tijd van zijn leven geweest. Onder Leclerc in de 2^e Division Blindée was zijn regiment als eerste Parijs binnen getrokken. In die eerste jaren van mijn verfransing, gingen m’n man en ik elk voorjaar mee naar de oud-strijders opendag van de 2^e D.B. om gebraden lam te eten en niets te begrijpen van de verhalen van onbekende mensen.

De laatste jaren van zijn leven, toen wij al ver weg aan de Middellandse Zee woonden, verscheen er een “Manon” aan zijn zijde. Ze zorgde voor hem tot aan het eind. Ik heb haar nooit ontmoet. Slechts één maal gesproken door de telefoon om haar te bedanken. Misschien is zij ook nu dood.

Merci Manon, pour tout.

Sanary, 7 Februari 1999

Vogels en poezen, nooit echt safe

Het zou een mooie dag worden. Ondanks de donkere berichten over de atoomcentrale in Japan. In mijn tuin was het mooi weer en voorjaar. Onze kater vond dat ook, en deponeerde in een groots gebaar het dode Roodborstje op de keukenmat, naast de pot met het gebroken vrouwe hartje. Op dat moment had ik de kat – die ooit aan was komen lopen - wel kunnen vermoorden Maar was hij wel de schuldige?

Klik hier om slideshow te bekijken.Wij hadden een roodborstje in onze tuin. Al jaren, leek het. Vooral in de winter zag ik hem met plezier op één van de takken van de Zilverden zitten. Soms vroeg ik mij af hoe groot zijn territorium was. Tot welke tuin, van welke buren. Hij leek slim en gewiekt. Ik maakte mij voor hem geen zorgen.

Vanmorgen lag hij dood op zijn rug op onze keukenmat. Ogenschijnlijk ongeschonden maar met stijve pootjes en dichte oogjes. Een cadeautje van onze grote dikke aanloop kater, die ooit besloot dat wij zijn nieuwe huismeesters waren en sindsdien onze tuin onveilig maakt voor alles wat maar een beetje veer heeft?

Ooit sloegen wij hem – per ongelijk - de hersens in.

Dat was in het begin, toen we elkaar nog op afstand bekeken. Behalve als er wat te smullen viel. Wij waakten op afstand vertederd over de grote zwerflobbes die steeds meer uit de hand at en dan heel lief kopjes gaf. Op een dag sprong hij op schoot en begon onze armen en handen te likken. Hoewel wij veel kat ervaring rijk waren, hadden we zoiets nog nooit mee gemaakt en waren voor goed verkocht. Ook wel omdat Rôchat, tenzij het heel erg koud was, liever buiten verbleef. Dus geen kattenbak en weinig last van haren.

In het begin van onze kennismakingsfase met de vriendelijke zwerfkater, hadden de tortelduiven nog niet helemaal door dat een indringer de tuin onveilig maakte. Uit voorzorgsmaatregel waren we al gestopt ons ontbijt met ze te delen. Veel te gevaarlijk met Rôchat in buikschuifsluiphouding verstopt tussen de bloempotten. De torteltjes waren echter al een paar jaar aan ons gewend, en hun kinds kinderen eveneens. Ze kwamen toch steeds weer kijken of er wat te pikken viel.

En zo brak de dag van het drama onvermijdelijk aan. We dronken koffie in de tuin. Plots zag ik Rôchat voorbij sjezen met het vrouwtjes duifje in zijn bek en slaakte een gil. Hem achterna zitten en in zijn nekvel grijpen lukte van geen kanten. Een kat van 8 kilo kan raar doen als je hem niet zint.

Mijn kompaan, totaal van streek door mijn gil en ontreddering, schoot zwaar gewapend te hulp. Hij zwaaide vervaarlijk met de ruige buitenbezem, rakelings langs de kat die gromde en het op een lopen zette. De held met de bezem sneed listig het pad af van het wilde roofdier, dat rechts omkeert maakte met het zichtbare plan in het struikgewas te duiken. Gek genoeg bedacht hij zich op het laatste moment en stond stokstijf zwaar grommend stil. Precies op het zelfde moment zwaaide de bezem door de lucht. Het was bedoeld als schijnbeweging. De bezem zou op de grond knallen om de kat te laten schrikken. Zo ging het dus niet. Het wapen kwam op de kop terecht. Het duifje fladderde opgelucht een boom in en ging zijn veren strijken. De kat sprong met een nare gil weg en week uit door de heg naar de buurtuin. De held met de bezem kwam ontdaan achter de struik vandaan. “Ik geloof dat ik hem nog al hard geraakt heb… op zijn kop. Nou gaat hij misschien wel dood”. We waren de rest van die middag druk met roepen en zoeken. Ik -met mijn grote kat ervaring- legde uit dat katten zich meestal verstoppen als ze ziek of gewond zijn. En het was een zwerfkat. Hij kende ons amper,.. enz…enz… Mijn kompaan werd al verdrietiger naarmate de middag verstreek. Hij was van die stomme kat gaan houden. Dat zijn nieuwe vriend onze lieve torteltjes op vrat was een grote domper op de vreugde, maar dat hij de jager misschien dood gemept had, was ondraaglijk.

Om een uur of tien ‘s avonds liep ik nog eens door de tuin. Een mooie heldere maan stond aan de sterrenhemelen en in het bleke licht zag ik opeens een donker beest langzaam de tuin in waggelen. Rôchat! Op 5 meter afstand ging hij liggen. Voorzichtig probeerde ik hem te benaderen maar elke keer deinsde hij even veel stappen achteruit.

We zijn toen maar op het vlondertje voor de keukendeur gaan zitten met een schoteltje melk en riepen om de beurt zachtjes. Rôchat bewoog zich voort alsof hij dronken was, of bijna dood. Kompaan was de wanhoop nabij. Eindelijk na meer dan een uur zat de kat op twee meter afstand, het schoteltje melk voor zijn neus waar hij voorzichtig aan begon te likken. Pas daarna konden wij hem oppakken en verzorgen. Hij had een grote jaap in zijn kop. Midden tussen de oren. Een week hebben wij hem toen verzorgd. Hij liet alles toe en lag verder voor Pampus in de serre op een kussen. Sinds dien is hij onze vaste huis en tuin genoot en volgt ons in het dagelijks leven als een hondje. Hij komt  nooit meer aan een tortelduifje want hij heeft geleerd dat je daar zware migraine van krijgt.

En toch lag vanmorgen ons roodborstje dood op de keuken mat. Rôchat? Of PetitChat, dat andere leuke aanloop katje dat al maanden met Rôchat mee eet en in de serre slaapt…

Six-Fours le 26 mars 2011

Français

Antoine Mack publiceert al een aantal jaren onder de identiteit van “de Vogelaar” (l’Oiseleur) op zijn franse blog “Airs de flute,” een kleurige schakering van korte verhalen.

Stralend, verdrietig, zonnig, of somber, zijn kleine verhalen over het leven hier en elders, zijn een lust om te lezen, naar gelang stemming en seizoenen.

Als antwoord op de oproep op #AnOtherBlackNoteBookTiedWithanElastick schrijft hij op zijn blog van 19 maart 2011, zijn eerste bijdrage als Guest geinspireerd door de foto’s van “de kamer met uitzicht” .